W pobliżu szczytu wybudowano bardzo nowoczesny ośrodek sportów zimowych, a przy nim centrum logistyczne Newe Ativ. Z każdym rokiem przyciąga coraz większą liczbę turystów. Nie bez znaczenia jest też fakt, że tak naprawdę ten ośrodek jest jedynym tego typu w Izraelu. Na całym masywie jest bardzo duża ilość opadów biorąc pod uwagę, że leży on w raczej suchej części Bliskiego Wschodu. Warstwy topniejącego śniegu spływają do podnóża gór, i tam przemieniają się w różnej wielkości potoki, które zasilają rzekę Jordan. Dzięki dużej ilości wody i sprzyjającym temperaturom wzgórza są porośnięte przez dobrze rozwiniętą roślinność. Najlepiej w tych warunkach radzą sobie sosny, topole i dęby. W okolicy od tej góry znajduje się wiele ruin, różnych zamków, które warte są z całą pewnością uwagi. W jednym z bardzo słabo dostępnych górskich miejsc Krzyżowcy w 1288 roku wznieśli zamek Nimord. Gdy zdobył go sułtan Baybars, został on jeszcze bardziej rozbudowany, a jego mury wzmocnione. Dzięki temu jest to najlepiej zachowany zamek Krzyżowców w całym Izraelu. Z twierdzy rozciąga się piękny widok na całą Dolinę Hula, która rozciąga się, aż do Morza Galilejskiego, a także na wznoszącą się na północy górę Hermon. .  Na zboczu wzgórza wznosi się przykryta białą kopułą świątynia druzyjska Weli el-Hader, która powstała  ku czci proroka Eliasza. Cała okolica jest pięknie zalesiona. W parku znajdują się liczne gniazda sępa.

Jednym z najchętniej odwiedzanych przez turystów miejsc w całej Górnej Galilei jest wspaniały Park Narodowy Hermon (Banyas). Jest  chyba najpiękniejszym Parkiem Narodowym i to chyba nie tylko w północnej Galilei. Wiejska spokojna okolica, stoki górskie porośnięte pięknymi lasami, chłodne górskie potoki, jaskinie, groty i ruiny starożytnych budowli, to wszystko stanowi o atrakcyjności parku. To właśnie tutaj znajdują się źródła Jordanu. Największą tutejszą atrakcją jest wspaniały wodospad Banyas. Szlak turystyczny pozwala podziwiać piękno wspaniałego kanionu, który został wyżłobiony przez strumień Banyas.

Na jednym ze wzgórz stoi zamek Montfort. Został on wzniesiony w XII wieku przez Krzyżowców i znajduje się na wzniesieniu położonym o mniej więcej 14 kilometrów od miasta Nahariyya (leży na wybrzeżu Morza Śródziemnego). Obecnie jest tam przeprowadzany jest tam remont, ale teraz można oglądać wały obronne i mury starej twierdzy. Na tym terenie został założony Park Narodowy Goren.

Niemalże w samym centrum tej krainy położone jest miasto Ma alot – Tarshiha, które jest nazywane „Szwajcarią Galilei”.  Na południowy zachód od tego miasta położony jest Park Narodowy Yehiam, utworzony przy kibucu o tej samej nazwie. Gdy kibuc prowadził swoje spokojne życie w 1946 roku, jego mieszkańcy żyli w obrębie murów starej twierdzy Yehiam, którą wznieśli Krzyżowcy. Potężne mury chroniły ich przed arabskimi atakami podczas wojny żydowsko-arabskiej w 1948 roku. Te umocnienia są zachowane i możne je oglądać. Nikt nie wie dokładnie, kiedy została wzniesiona ta twierdza. Wiadomo, że w 1265 roku zdobył ją sułtan Baybars, po czym zburzył wszystkie fortyfikacje i umocnienia. Większość budynków, które obecnie możemy zwiedzać i oglądać pochodzi z czasów znacznie późniejszych -  szejka Zahir al-Amr, który panował w Galilei około 1760 roku. Odbudował on mury obronne, wzniósł wieże i wykopał fosę. Ze szczytu twierdzy można podziwiać panoramę zachodniej Galilei.

Turyści odwiedzający park są zapraszani do obejrzenia filmu, który prezentuje historię kibucu Yehiam i to jaką rolę odegrał w wojnie o niepodległość w 1948 roku. Od czasu do czasu odbywają się tutaj festiwale i inne imprezy kulturalne. W pobliskim zagajniku urządzono bardzo miłe miejsce na pikniki. Z pewnością będąc w Izraelu powinniśmy chociaż trochę czasu poświęcić na zwiedzenie tych wspaniałych okolic, i na podziwianie niesamowitych widoków.

Po I wojnie światowej  wzgórza Golan przypadły w udziale Francji, a po drugiej wojnie światowej dostały się one Syrii (1944 rok). Po wojnie żydowsko-arabskiej 1948 roku, w wyniku zawartych porozumień wzgórza Golan miały stać się strefą częściowo zdemilitaryzowaną. Jednak Syryjczycy ufortyfikowali cały płaskowyż i ostrzeliwali stąd żydowskie miasteczka i wioski w Galilei. Podczas Wojny Sześciodniowej 1967 roku, wojska izraelskie zdobyły Wzgórza Golan. Podczas działań wojennych ponad 90% tutejszej populacji (Druzowie, Arabowie i chrześcijanie) udała się na uchodźctwo. Z rozmaitych powodów Izrael uniemożliwił im powrót do swoich domów. Prawie natychmiast po zdobyciu, Izrael rozpoczął kolonizację Wzgórz Golan. Pierwszy Kibbutz Merom Golan został założony w lipcu 1967 roku. Do 1970 roku powstało 12 żydowskich osad, a w 2004 roku istniało już 34 osiedli, w których mieszkało około 18 000 ludzi. Podczas wojny Jom Kippur w 1973 roku, wojska syryjskie uderzyły na południową część Wzgórz Golan. Doszło tutaj do ciężkich walk. W wyniku zawartego rozejmu, na granicy izraelsko-syryjskiej utworzono strefę zdemilitaryzowaną, która podlega międzynarodowym siłom pokojowym ONZ.
W 1981 roku Izrael uznał Wzgórza Golan za część składową swego państwa i objął to terytorium izraelskim prawem, jurysdykcją i administracją. Syria oraz międzynarodowa społeczność nie zgadza się z tą decyzją.

Do momentu wybuchu wojny w 1967 roku główną osadą wzgórz Golan była Quneitra, jednak w czasie przeprowadzanych tu działań wojennych została ona zdobyta i niemal doszczętnie zniszczona. Obecnie znajduje się tu izraelski punkt obserwacyjny, z którego rozciąga się wspaniały widok na Syrię i Galileę. Bardzo blisko tego miejsca znajduje się obóz wojskowy, w którym stacjonują Polscy żołnierze. Okolice te wydają się turystom być bardzo spokojne i bezpieczne. Trzeba jednak zwrócić uwagę na niemal wszechobecne tabliczki, które informują nas o zagrożeniu minami.

Obecnie główną  miejscowością wzgórz Golan  jest małe (zaledwie około 7 tysięczne) miasteczko Qazrin, które powstało w 1977 roku. W jego centrum znajduje się nowoczesna galeria rozrywkowo – handlowa, a wokół niej pojawiają się kolejne osiedle mieszkaniowe.

Mieszkańcy miasta wybudowali pod wzgórzem wielkie katakumby, w których są  dziedzińce, podziemne korytarze, schody, komory grobowe i kamienne sarkofagi. Te ostatnie  są udekorowane epitafiami i freskami, które w większości przedstawiają żydowską sztukę ludową okresu rzymskiego. Tutaj pochowany jest znany Rabbi Judah Hanasi (który zmarł w 220 roku naszej ery). Od tego czasu tutejszy cmentarz był uważany za święty. Przy okazji odwiedzin katakumb, warto wspiąć się na szczyt wzgórza, z którego jest ładny widok na całą leżącą u jego stóp dolinę, a także łańcuch górski Karmel. Na szczycie wzgórza zachowały się pozostałości bazyliki, które pochodzą z II wieku naszej ery. W ruinach miasta Beit She arim można obejrzeć pozostałości starej synagogi, wytwórni szkła, tłoczni wina i licznych domów mieszkalnych z przełomu II-IV wieku n.e. W najwyższym punkcie Beit She`Arim stoi pomnik Aleksandra Zaida, założyciela żydowskich oddziałów samoobrony Haszomeru (Strażnik). To właśnie on, podczas jednego z patrolów w 1936 roku, odkrył ruiny Beit She’Arim.

Na północ od tej doliny ciągną się długi płaskowyże zbudowane z kamiennych wzgórz, a pośród nich znajduje się jedno większe wzniesienie – góra Tabor. Ma ona wysokość 588 metrów nad poziomem morza. Zgodnie z Biblią góra Tabor była miejscem przemienienia Jezusa. Nieco na uboczu jej szczytu znajduje się Bazylika Przemienienia. Tu też znajduje się teren opactwa franciszkanów wchodzi się do niego bramą główną pochodzącą z XIII wieku, która jest pozostałością po muzułmańskiej fortecy. Zostały tu również w niemal nietkniętym stanie mury z dwunastoma wieżami, które otaczają szczyt góry Tabor. Bazylika, która tu stoi została wybudowana w 1924 roku. Jest ona z pewnością jedną z najpiękniejszych izraelskich świątyń.

Rzeka płynąca w pobliżu – Nahal Tabor i jej dopływy w okolicy wzniesienia głębokie i nieregularne doliny, które biegną z północnego zachodu na południowy zachód. W położonej blisko miejscowości Sachnin w kwietniu (podczas paschy) organizowane są różne koncerty, a w listopadzie Festiwal Oliwek – obie te imprezy są bardzo popularne wśród turystów.

Stare miasto Akko zostało uznane przez UNESCO za światowe dziedzictwo ludzkości i jako taki obiekt podlega ochronie. Od lat 90-tych XX wieku w Akko prowadzone są duże badania archeologiczne, połączone z konserwacją zabytków. Prace są realizowane przez Old Acre Development Company (OADC).Gdy się przyjeżdża do Akko, pierwszą rzeczą na jaką zwraca się uwagę są wielkie mury obronne z fosą. Otaczają one stare miasto Akko ze wszystkich stron. Zostały wybudowane w latach 1800-1814 przez Al-Jezzara Pashę i jego żydowskiego doradcę Haima Farkhi. Współcześnie zachowane fortyfikacje lądowe Akko składają się z grubego muru miejskiego, suchej fosy, bastionu obronnego oraz z trzech obronnych wież. Mury zaczynają się na północnym-zachodzie od Wieży Winnicy (Burj el-Kuraijim), zwanej również Fortecą Brytyjską. Następnie mury miejskie kierują się ku wschodowi, omijają cytadelę i docierają na północnym-wschodzie do Wieży Komendanta (Burj el-Commander’s). Jest to właściwie wielki bastion obronny, broniący całego wschodniego krańca miasta. Znajdują się tutaj między innymi stanowiska artylerii i wielka promenada. Na południowym-wschodzie znajduje się Wieża Bramy (Kapu Burj). Obok zachowała się XII-wieczna brama lądowa, będąca wjazdem do miasta. Kawałek dalej na zachód, przy nadbrzeży wznosi się Wieża Sułtana (Burj el-Sultan). Następnie wschodnią krawędź miasta wyznaczają wznoszące się tuż nad brzegiem morze mury, które kończą się portem i mariną. Na południowym krańcu murów znajduje się latarnia morska. Obok znajduje się stary port i brama morska. Zachodnią stronę ponownie zamykają mury miejskie.

Wewnątrz murów miejskich, w północne części starego miasta znajduje się cytadela. Obecny budynek cytadeli jest turecką fortyfikacją wybudowaną na fundamentach bastionu obronnego Krzyżowców. Cytadela była częścią fortyfikacji obronnych miasta, wzmacniając północną część murów miejskich. W XX wieku Brytyjczycy przebudowali cytadelę na więzienie. Obecnie jest to popularne miejsce wycieczek. W ramach zwiedzania cytadeli można obejrzeć: fotryfikacje otomańskie (mury, wieża i fosa), odtworzony ogród z czasów Krzyżowców, brytyjskie więzienie z szubienicą oraz muzeum więźniów żydowskiego ruchu oporu. Ze szczytu cytadeli rozciąga się wspaniały widok na całą zatokę, aż po Hajfę. Począwszy od sierpnia 2004 roku część cytadeli jest zamknięta dla turystów, z powodu prowadzonych prac konserwatorskich.

Kierując się na wschód z Niziny Judei, wjedziemy na równiny obszar Szefeli. Jest to teren przejściowy w południowej części Izraela. Przechodzi on na zachodzie w nadbrzeżną nizinę, a na wschodzie - w centralną krainę górzystą. Obszar zwany Szefelą to pięć dolin leżących pomiędzy równiną nadmorską a wzgórzami Judei. Są to: Ayalon, Sorek, Elah, Sarepta i Lakhish. Ziemia jest tu bardzo nierówna, poprzecinana dolinami, które od bardzo dawnych czasów służyły jako ciągi komunikacyjne w poprzek kraju. Szerokie doliny zaczynające się na przybrzeżnej nizinie, głęboko wciskają się między wzgórza, z których spływają potoki. Wydaje się, że te wzgórza należą jeszcze do niziny, jest to jednak już Szefela. Wzgórza dochodzą w tej części do wysokości mniej więcej 120 do 350 metrów nad poziomem morza i są zbudowane głównie z miękkiego wapienia i kredy. Typowym krajobrazem, który tutaj zobaczymy, są szerokie doliny i łagodne wzgórza. W tych licznych dolinach nie brakuje żyznej gleby. Przy wykorzystaniu najnowszych technologii, rozwija się tutaj na dużą skalę rolnictwo. Rejon ten słynie z uprawy oliwek i sykomor. Do nawadniania wybudowano sieć kanałów, w których przepływem wody sterują komputery. Na południu Szefela dochodzi do rzeki Nahal Sziqma, a na północy do uskoku geologicznego przechodzącego w Basen Lod. W środkowej części, ciągną się krótkie serie dolin, oddzielających zachodnie wzgórza od wyższych wschodnich. Prowadzi się tutaj obecnie na dużą skalę sadzenie drzew, dzięki czemu ta kraina nabiera pięknego wyglądu. Występuje tutaj znaczne zróżnicowanie opadów. W części północnej przypada średnio 500 mm opadów, na część środkową 350 mm, a na jej południową już tylko 250 mm rocznie.

Właśnie przez te tereny biegnie bardzo ważna krajowa autostrada (numer 1). Łączy ona aglomerację Tel Awiwu z lotniskiem Ben – Guriona, a następnie z Jerozolimą. Jadąc tą drogą warto z niej na trochę zjechać, żeby podziwiać wspaniałe krajobrazy.

Miasto jest położone pośrodku tak zwanego Basenu Lod - małej trójkątnej niziny zasobnej w żyzną ziemię. Są to idealne tereny rolnicze. Z tego powodu w Lod rozwinął się przemysł spożywczy, zwłaszcza przetwórstwo owoców. W mieście znajdują się dwie strefy przemysłowe, w których działa wiele przedsiębiorstw z branży medycyny, logistyki, produktów papierniczych, substancji chemicznych i hi – tech. W zachodniej części miasta znajduje się stacja kolejowa Lod, przez którą przechodzi pięć linii kolejowych, dzięki którym miasto ma bardzo dobre połączenie z Jerozolimą, Hajfą, Tel Awiwem, a także wieloma innymi miastami w tym kraju.

W lokalnej kulturze bardzo ważną rolę odgrywa Centrum Absorpcji Imigrantów. Prowadzi ono bowiem wiele różnych konkursów i uroczystości kulturalnych. Odpowiedni nauczyciele prowadzą tu zajęcia teatralne, a także uczą narodowych tańców żydowskich. Nie mniej ważną instytucją jest Instytut Badań nad Literaturą Habermanna. Specjalizuje on się w badaniach nad folklorem i literaturą społeczności żydowskich rozsianych na całym świecie. W trakcie tych badań szczególny nacisk położono na Żydów z Północnej Afryki. W bibliotece, która znajduje się przy tym instytucie są bardzo bogate zbiory ludowych bajek, opowiadań, przysłów i podań ludowych. Również w tym miejscu znajduje się Muzeum Dziedzictwa Żydowskiego.

W pobliżu miasta znajduje się największe międzynarodowy port lotniczy imienia Dawida Ben-Guriona (hebr. Namal Teufa Ben Guryon) - jest to główne lotnisko Izraela. Znajduje się on w odległości 15-km na południowy-wschód od Tel Awiwu i około 10 od Lodu. Ten port lotniczy posiada trzy asfaltowe drogi startowe o długościach: 3.657 m, 3.112 m oraz 1.780 m. Według danych za 2006 rok port obsłużył 9.222.056 pasażerów i przeładował 328.497 ton towarów cargo. W przeprowadzonej pod koniec 2006 roku oceny otrzymał pierwsze miejsce wśród czterdziestu portów lotniczych Europy i ósme miejsce wśród siedemdziesięciu siedmiu portów lotniczych z całego świata. Port lotniczy jest obsługiwany przez rządową korporację Israel Airports Authority.

Aszkelon jest bardzo ważnym punktem biznesu i przemysłu dla całego regionu. Działają tu trzy strefy przemysłowe, które skupiają około 40 różnej wielkości przedsiębiorstw. Bardzo duże znaczenie ma tu przemysł spożywczy, elektrotechniczny, a także zajmujący się produkcją materiałów do przemysłu budowlanego i chemicznego. Mające swoją siedzibę właśnie w tym mieście przedsiębiorstwo  Ashot Ashkelot Industries Ltd, jest największym izraelskim producentem elementów dla wojska i przemysłu kosmicznego. Firma ta tylko w tym mieście zatrudnia około 400 pracowników. W roku 1968 otwarto tu port morski, który został wybudowany prze elektrowni, mniej więcej około dwóch kilometrów na południowy – zachód od centrum miasta. Jego najbardziej znaną specjalizacją jest przeładunek ropy naftowej. W Aszkelonie w 2005 roku otwarto największy na całym świecie zakład odsalania wody morskiej. Miasto te jest uważane za najbardziej perspektywiczne ze wszystkich miast w tym kraju. Szybkiemu rozwojowi sprzyja dobre połączenie zarówno wodne jak i lądowe, ze wszystkimi miastami w kraju, a także dużo jeszcze niezagospodarowanego terenu wokół miejscowości, gdzie mogą powstawać kolejne strefy przemysłowe.
Zwiedzanie miasta warto rozpocząć od Starego Miasta, które jest bardzo gwarnym i tętniącym życiem miejscem. Mieszczą się przy nim liczne restauracje, sklepy, galerie i wystawy sztuki. W północnej części starówki mieści się muzeum archeologiczne tego miasta. Przy południowej granicy miejscowości znajduje się Park Narodowy Aszkelon, który obejmuje nadmorskie wydmy i ruiny dawnych zabudowań. W samym centrum tego parku wznosi się wzgórze, na którym wznoszą się ruiny starożytnego zamku z okresu Rzymian.

Mimo wszystko największym atutem Aszkelonu są bardzo malownicze plaże, które ciągną się przez 10 kilometrów. To dla nich głównie to miasto wybierają zarówno turyści krajowi jak i zagraniczni. Właśnie dla nich wybudowano tu pięć bardzo nowoczesnych hoteli, a także mniejszych ośrodków turystycznych. Wszystkie one oferują wiele rozrywek, jest tu także park wodny Ashkeluna. W mieście znajduje się jedna z największych marin dla jachtów w kraju. Jest ona w stanie pomieścić do 600 jachtów o zanurzeniu od 4 do 6 metrów.

Najdłużej zamieszkiwali to miasto Bizantyjczycy, którzy wyprowadzili się stąd w VII wieku. Od XIV wieku władzę nad miastem przejęli Turcy, którym nie zależało na jego rozwoju. Aż do XIX wieku mieszkali tu sami Beduini. Pielgrzymi wspominają to miejsce jako jałowe tereny zamieszkiwane jedynie przez garstkę przedstawicieli tego plemienia. Dopiero pod koniec XIX wieku Turcy wybudowali tu drogę, posterunek policji i zaledwie kilka niewielkich budynków. Gdy trwała I wojna światowa Turcy doprowadzili tam linię kolejową, a jej uroczyste otwarcie miało miejsce 30 października 1915 roku. 31 października australijska 4 Brygada Lekkiej Kawalerii zdobyła Beer Szewę. W następnych latach miasto było ważnym ośrodkiem brytyjskiej administracji w Mandacie Palestyny. W 1928 roku wielu Żydów, w obawie przed arabskimi pogromami, uciekło z Beer Szewy. W 1947 Organizacja Narodów Zjednoczonych postanowiła, że Beer Szewa ma wejść w skład arabskiego państwa w Palestynie. W czasie trwania I wojny izraelsko – arabskiej miasto zostało zajęte przez wojska egipskie. Jednak niewiele później armia izraelska wyparła wojska egipskie, a Beer Szewa znalazła się w granicach Izraela. W latach pięćdziesiątych XX wieku miasto rozbudowało się w kierunku północnym i zaczęło się szybko rozwijać. W roku 1960 wybudowano nowoczesny szpital Soroka, a dziesięć lat później otwarto Uniwersytet. Obecnie w mieście żyje 185 tysięcy mieszkańców z czego bardzo duża większość (98,9%) to Żydzi.

W Beer Szewie działa uniwersytet (rozwija się najszybciej ze wszystkich uczelni wyższych w Izraelu), a przy nim znany na całym świecie ośrodek badań nad pustynią. Naukowcy w nim cały czas pracują nad jak najdoskonalszymi sposobami nawadniania pustyń, a także nad jak najlepszymi rodzajami upraw rolniczych. Obecnie miasto jest ważnym ośrodkiem przemysłu maszynowego, elektronicznego, chemicznego i włókienniczego. Miasto jest bardzo dobrze połączone siecią dróg i torów z Tel – Awiwem i z Aszkelonem. Niedaleko w kierunku zachodnim od miasta znajduje się duża baza Izraelskich Sił Powietrznych „Hatserim”, a przy niej otwarte w 1977 roku muzeum lotnictwa.

Morze Martwe, po hebrajsku Yam Ha Melah (co oznacza morze soli) ma około 65 kilometrów długości i miejscami do 18 kilometrów szerokości. Poziom wód co roku obniża się mniej więcej o metr. Kiedyś było ono kilkakrotnie większe, a zmiany poziomu wody były zależne wyłącznie od opadów. Naturalną równowagę zakłóciło dopiero stworzenie przez Izrael systemu nawadniającego zasilanego przez rzekę Jordan. Za przykładem Izraela poszła Jordania, która zrealizowała podobny projekt na rzece Yarmuk. Obydwa przedsięwzięcia pozbawiają zbiornik 600 milionów metrów sześciennych wody rocznie, co doprowadziło do niemal całkowitego wyschnięcia południowego basenu i skrócenie zbiornika o ponad 25 kilometrów. Chociaż rzeka Jordan oraz wiele źródeł i strumieni codziennie doprowadzają do zbiornika ok. 4 miliony ton słodkiej wody, to parowanie w palącym słońcu (latem temperatury osiągają tu do 55 stopni Celsjusza) powoduje, że nigdy nie dochodzi do rozcieńczenia gęstej słonej wody. Prawie jedna czwarta jej to substancje rozpuszczone, głównie sól kuchenna, jak również chlorek magnezu, związki potasu i wapnia. W średniowieczu wierzono, że ptaki nie przelatują nam Morzem Martwym, ponieważ powietrze nad jeziorem jest pełne trujących oparów. Prawdziwym powodem ich nieobecności jest brak pokarmu. Trudno wyobrazić sobie jakąkolwiek rybę żyjącą w środowisku, w którym zamiast wodnych roślin wyrastają solne słupy. Nie znaczy to jednak, że w wodzie tej nie ma żadnego życia. Naukowcy odkryli tu 11 gatunków bakterii, którym służy słone środowisko.

Kamieniste dno utrudnia wejście do wody. Trzeba stąpać bardzo powoli, by nie przewrócić się, wygramolenie się z wody nie jest wcale proste, bowiem ma ona taką wyporność, że człowiek zachowuje się jak korek. Najlepiej po zanurzeniu do kolan delikatnie kłaść się na powierzchni i wtedy bez problemu woda unosi nas jak papierową łódkę. Gdy jednak wykonamy nieskoordynowane ruchy, możemy stracić równowagę i obrócić się twarzą do dna, co nie jest zbyt przyjemne. Nie dość, że trudno powrócić do wyjściowej pozycji, to jeszcze oczy przeraźliwie szczypią. Trzeba natychmiast poszukać prysznica z wodą i dokładnie je przemyć. Nie należy absolutnie wchodzić do wody, gdy na ciele są jakieś choćby niewielkie ranki.